บทที่ 3 三
หรือว่ากลิ่นหอมราวกับกลิ่นฟีโรโมนอันหอมหวานจากหญ้านี้ แท้จริงแล้วมาจากคนนี้...คนที่กำลังยืนค้ำศีรษะของเขาอยู่ ชุนได้แต่คิดในใจ ก่อนจะสลัดความคิดในหัวออกแล้วลุกขึ้นยืนเพื่อมองคนตรงหน้าให้ชัดยิ่งขึ้น
ภาพตรงหน้า คือชายหนุ่มรูปร่างเล็กที่อยู่ในชุดเสื้อยืดคอกลมกับกางเกงลำลองสีพื้นธรรมดา เส้นผมสีอ่อนพริ้วไหวไปตามลมที่พัดผ่านส่งกลิ่นหอมมาแตะจมูกทำให้เขาสูดดมกลิ่นเข้าเต็มปอดและเขาคิดว่ามันหอมเหลือเกิน หอมจนอยากจะเดินเข้าไปให้ใกล้กว่านี้ เขาไล่สำรวจช้า ๆ ที่ใบหน้าหวานอีกครั้ง คิ้วเรียงสวยได้รูป ดวงตากลมโตเหมือนมีดาวส่องประกายอยู่ตลอดเวลา จมูกที่เชิดรั้นรับริมฝีปากบางหยักที่ดูเงาวาวจนน่าสัมผัส
"..." ชุน หรี่ตามองคนตรงหน้าราวกับไม่เชื่อสายตาว่าจะมีผู้ชายที่ดูหล่อและสวยหวาน รูปร่างบอบบางเห็นส่วนเว้าส่วนโค้งได้ชัดขนาดนี้ ในดวงตาของชุนมีประกายประหลาดใจพาดผ่านแล้วเลือนหายเมื่อได้ยินเสียงหวานถามขึ้นอีกครั้ง
"ถ้าหากคุณไม่ได้ยินที่ผมถาม ผมจะถามคุณอีกครั้ง คุณเป็น..." ไม่ทันที่ เหยา ซีฮัน จะถามจบประโยค ชุนก็รีบพูดขึ้นก่อน...ก่อนที่คนตรงหน้าจะหัวร้อนมากไปกว่านี้
"ผมมากับคุณลุง และต้องขอโทษด้วยถ้าหากผมมาหยุดอยู่แถวนี้...ในที่ห้ามเข้า แต่ผมไม่ได้เข้าไปข้างในเสียหน่อย แต่ก็ต้องขอโทษนะครับถ้าหากว่าผมเสียมารยาท" ชุนลากเสียงยาวก่อนจะเห็นป้ายติดอยู่ที่ข้างเสาทางเข้าว่า ห้ามเข้าก่อนได้รับอนุญาต แล้วพูดต่อไปอีกเพื่อไม่ให้โดนว่าเสียก่อน
ซีฮันไม่ได้พูดอะไรต่อเมื่อเขาได้ฟังเหตุผลของคนตรงหน้า เขาเลือกที่จะหันหลังกลับแล้วเดินเข้าไปด้านใน แต่ต้องหยุดชะงักเมื่อมีคำถามไล่ตามหลังมาติด ๆ
"ผมตอบคุณแล้ว ถ้าคุณไม่รังเกียจ...ผมขอถามชื่อคุณได้ไหมครับ"
"ทำไม" ซีฮันหันหน้ากลับมาทันที ดวงตากลม จับจ้องคนตรงหน้าอย่างใช้ความคิด
"ก็แค่ อยากทำความรู้จัก"
"ไม่จำเป็นหรอกครับ เราคงไม่ได้พบกันอีก"
"ผมชื่อเหยียนชุน ผมอยากให้คุณรู้จักชื่อผม"
ซีฮันหันมามองเหยียนชุนอย่างงงงัน จ้องลึกลงไปในดวงตาลึกล้ำที่กำลังยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์...ใช่เขาดูออกว่าคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาเจ้าชู้แค่ไหนแต่เมื่อคนตรงหน้ามีความพยายามขนาดนี้ เขาก็จะบอกให้ก็แล้วกัน...
"ผมชื่อซีฮัน"
"ยินดีที่ได้รู้จักครับ ผมเหยียนชุนเรียกว่าชุนก็ได้นะครับ" ชุนบอกชื่อตัวเองอีกครั้ง
ชุนมองซีฮันด้วยสายตาที่เป็นประกาย เขารู้สึกถึงอะไรบางอย่าง บางอย่างที่เขาเองก็ยังไม่แน่ใจแต่ที่น่าแปลก เห็นจะเป็นหัวใจของเขาที่มันกำลังเต้นไม่เป็นจังหวะและดูทีท่าแล้วมันกำลังเร็วขึ้นและดังขึ้นเรื่อย ๆ เมื่อซีฮันเดินใกล้เข้ามาตรงจุดที่เขายืนอยู่
"มีอะไรจะพูดกับผมอย่างงั้นเหรอครับ" ดวงตากลมแววตาเป็นประกายจ้องมองลึกลงไปนัยน์ตาชุนแล้วถามน้ำเสียงที่ราบเรียบ ไม่สื่อถึงความรู้สึกใด ๆ
"ทำไมคุณซีฮันถึงถามผมแบบนั้นล่ะ" ชุนเลิกคิ้วถามอย่างสงสัย
"ก็สายตาคุณมันกำลังบอกผมแบบนั้น"
สายตาที่เคยเย็นชากับทุกคนที่พยายามเข้าหาเขา แต่ทว่าวันนี้สายตาเขาพลันเปล่งประกายด้วยความสุขในอย่างที่เขาไม่เคยให้กับใครมาก่อน เขายังอยากจะสนทนากับคนตรงหน้าให้นานกว่าที่ควร
"แล้ว...สายตาผมบอกอะไรคุณอีกเหรอครับ คุณซีฮัน" สายตาคมฉายแววเหมือนหมาป่ากำลังประเมินเหยื่อ เขาจ้องซีฮันไม่วางตาเลยสักนิด
"คุณน่าจะรู้อยู่แก่ใจนะครับคุณเหยียนชุน คุณควรกลับไปหาคนที่รอคุณอยู่ดีกว่า...ผมขอตัวก่อนนะครับ" ซีฮันพูดจบแล้วหันหลังเดินกลับเข้าไปในห้องที่มีป้ายติดอยู่ว่าห้ามเข้าก่อนได้รับอนุญาต
หัวใจของชุนกำลังพองโตและรู้สึกตื่นเต้นกับคำพูดของซีฮัน ทำให้ใบหน้าหล่อระบายยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว 'ชอบจังคนที่รู้ทันแบบนี้'
"ซีฮัน..." ชุนเอ่ยชื่อซีฮันเบา ๆ ในลำคอ มุมปากยกยิ้มเล็กน้อยเพื่อบอกเป็นนัยว่า เราจะได้เจอกันอีกในเร็ว ๆ นี้
ห้องปีกขวา เป็นห้องสำหรับเล่นดนตรีของซีฮันเป็นสิ่งที่ผู้ที่มีพระคุณได้มอบให้เขาก่อนจะจากไป เขาจะเข้ามาห้องนี้ก็ต่อเมื่อต้องการให้จิตใจสงบลง ซีฮันต้องการใช้สมาธิในการเล่นแล้วไม่อยากให้ใครเข้ามารบกวนในขณะที่เขาอยู่ในห้องนี้ ไม่ว่าใครก็ตาม ถึงได้มีป้ายติดเอาไว้ที่หน้าห้องว่าห้ามเข้าก่อนได้รับอนุญาต
คนที่สามารถเข้าห้องนี้ได้โดยที่ไม่ต้องขออนุญาตมีเพียงสามคนเดียวเท่านั้นก็คือ เหยาเฉิน เหยาอัน เหยาเอินเพราะสามคนนี้คือเจ้าของคฤหาสน์นี้...ยังมีอีกคน นั่นก็คือเฟยเจิน สาวใช้ประจำตัวของเหยาเอิน
เหยา ซีฮัน นามสกุลเดิมคือ แซ่เตีย พ่อแม่ของซีฮันประสบอุบัติเหตุตอนที่ซีฮันมีอายุได้เก้าปี เขาก็ถูกอุปการะจากคนตระกูลเหยา คนแรกที่เข้ามาพูดกับเขาก็คือ เหยา หราน น้องชายของ เหยา เฉิน
"ไปอยู่กับลุงนะ ลุงจะดูแลซีฮันเอง" เหยาหรานพูดในวันงานเผาศพที่ไร้ผู้คน ไร้ญาติ ไม่มีใครมาร่วมงานแม้แต่คนเดียว เหยาหรานได้เข้ามาช่วยเหลือช้าไป พ่อแม่ของซีฮันเป็นคนงานที่คอยดูแลสวนของคฤหาสน์จะมาแค่วันที่พวกเขาหยุดจากงานที่ทำประจำ และตั้งแต่วันนั้นซีฮันก็ได้เข้ามาอยู่ที่คฤหาสน์แห่งนี้
วันแรกที่ซีฮันเข้ามา เขาได้รับการต้อนรับเป็นอย่างดี ทุกคนดีกับซีฮันมาก ๆ จนกระทั้งไม่กี่ปีหลังจากนั้น เหยาหรานก็เสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุ ทุกอย่างก็เปลี่ยนไป...อย่างกับจากหน้ามือเป็นหลังมือ
"ตั้งแต่วันนี้ ย้ายไปอยู่ที่เรือนไม้หลังเล็ก ถ้าไม่จำเป็นก็อย่าโผล่มาที่บ้านใหญ่...เข้าใจไหม! พวกเอ็งไปเก็บข้าวของในห้องออกมาให้หมด"
....
1commert คือ 1กำลังใจให้กับไรต์เตอร์คนนี้ค่ะ ขอบคุณมากๆนะคะ
